در هوای سرد زمستانی از خط الراس دوبرار پایین می آمدیم به سمت روستایی که گویا وزنا نام داشت. برف تا کمر بود و برخی اوقات بر روی برف می افتادم. ولی به سرعت پایین می رفتم تا موبایل آنتن داده و دوستانی که بدنبال ما آمده اند را خبر کرده و آدرس دقیق بدهم.هوا سرد و اوضاع ما خوب نبود همین کار موجب عجله من و زمین (بهتر بگویم روی برف)خوردن های من میشد. نزدیک روستا که شدم از ترس سگهای روستا سنگی بر دست گرفتم و این درحالی بود که در دست دیگر نیز موبایل داشتم. یک بار که به زمین خوردم و دوباره به راه افتادم دیدم سنگ در دستم نیست و دوباره سنگی برداشتم و باز زمین خوردم و راه که افتادم دیدم دوباره سنگ نیست ولی در هر دوبار موبایل در دستم باقی بود. با خود گفتم چرا موقع زمین خوردن سنگها از دستم می افتد ولی موبایل نه؟! با خود گفتم که دوباره امتحان میکنم.باز سنگی برداشتم اما باز که زمین خوردم نمی دانم چگونه هواسم پرت شده بود که دیدم سنگه نیست اما موبایل را با قدرت در دستم حفظ کرده ام. و این کار ذهن من بود....
